Na aandacht voor het erfgoed uit de periode van de wederopbouw is de afgelopen jaren het gebouwd erfgoed van de jaren ‘70 en ‘80 steeds meer in de belangstelling komen te staan. Zo zijn verschillende gemeenten, waaronder Leiden, aan de slag gegaan met het inventariseren en waarderen van gebouwen uit deze periode. Architectuurhistoricus Esther Starkenburg van Erfgoed Leiden en Omstreken vertelt over dit onderzoek. Ze nodigt het publiek uit om met andere ogen naar deze periode te kijken.

Van zitkuil tot oranje betegelde badkamers en carports, en van bloemkoolwijk tot stadsvernieuwing, burgerparticipatie en de premiekoopwoning – het zijn alle verschijnselen die de jaren de jaren ‘70 en ‘80 typeren. Voor veel mensen voelt deze periode als heel nabij. Te dichtbij misschien om de architectuur en stedenbouw als erfgoed te beschouwen. Daarbij lijkt de blik nog niet gewend om de woningen en grote gebouwen van toen, zoals kantoren, als objecten te zien die belangrijk voor ons zijn. Toch is dit het moment bij uitstek om terug te kijken en te bepalen wat de waardevolle voortbrengselen zijn. De afstand in tijd is groot genoeg. En, heel bijzonder: het is mogelijk om direct betrokkenen als de eerste bewoners en ontwerpers te spreken.

De periode heeft veel impact gehad op Leiden. In de jaren ‘70 ontstonden buiten de singels Merenwijk, Bockhorst en Koppelstein en een groot deel van het Waardeiland. In de jaren ‘80 volgde de Stevenshof. Tegelijkertijd pakte de gemeente met miljoenen aan staatssteun de verkrotting in de binnenstad aan. Het onderzoek laat zien dat Leiden rijk is aan veel jonge bouwkunst als bijzondere woningen en publieke gebouwen. Daarmee kan ze op nationale schaal wedijveren met andere steden. Het heeft bovendien inzichten opgeleverd in de maatschappelijke context, zoals participatie en burgerperspectief, die van belang zijn voor de huidige omgang met deze periode.