Lezing door Dirk van Delft

Hendrik Antoon Lorentz, vanaf 1877 hoogleraar theoretische natuurkunde in Leiden, was een briljant wetenschapper én een groot mens. Tot zijn overstap naar Teylers Museum (Haarlem) in 1912 woonde hij met Aletta Kaiser en zijn gezin aan de Hooigracht. Met zijn elektronentheorie won hij in 1902 de Nobelprijs, maar evenzeer deed hij van zich spreken buiten de wereld van de abstracte wetenschap. Zo hield hij zich in Leiden bezig met technisch onderwijs (MSG) en de vrouwenbeweging, was hij betrokken bij de openbare bibliotheek Reuvens en het Leidse Volkshuis en hingen jan en alleman bij voordrachten aan zijn lippen. Lorentz had niets met ivoren torens, was de dienstbaarheid zelve en zette zijn talenten ook in voor de Leidse samenleving.

Dirk van Delft studeerde natuurkunde in Leiden en was onder meer redacteur wetenschappen van NRC Handelsblad. Van 2006 tot 2018 was hij directeur van het Rijksmuseum Boerhaave. Hij is bijzonder hoogleraar Materieel erfgoed van de natuurwetenschappen. Hij publiceerde onder meer een biografie van Heike Kamerlingh Onnes (waarop hij promoveerde) en samen met Frits Berends een biografie van Hendrik Lorentz (‘Lorentz – gevierd fysicus, geboren verzoener’, uitgegeven bij Prometheus).