De historische vereniging Oud Leiden houdt zich sinds haar oprichting op 5 november 1902 bezig met de geschiedenis van Leiden.

Museum De Lakenhal Leiden presenteert in samenwerking met het Rijksmuseum de grootschalige tentoonstelling Lucas van Leyden en de Renaissance. Voor het eerst wordt de belangrijkste kunstenaar van de renaissance in de Noordelijke Nederlanden getoond in de context van zijn tijdgenoten. De meer dan 250 werken van de allerhoogste kwaliteit zijn afkomstig uit Nederlandse en buitenlandse musea als het Louvre, British Museum en Metropolitan Museum en zijn grotendeels voor het eerst in Nederland te zien. Hare Majesteit Koningin Beatrix heeft de tentoonstelling op 19 maart in Museum De Lakenhal geopend.

De tentoonstelling met grafiek, tekeningen en schilderijen, waaronder een groot aantal altaarstukken, richt zich op de belangrijke positie van Lucas van Leyden (ca. 1494-1533) binnen de renaissance in de Noordelijke Nederlanden. Er zijn werken van internationaal bekende kunstenaars als de schilder en graficus Albrecht Dürer uit Duitsland, de landschapsschilder Joachim Patinir uit Antwerpen en de Italiaanse graficus Marcantonio Raimondi. De drie beroemde altaarstukken van Lucas (Laatste Oordeel, Dans om het gouden kalf en Christus geneest de blinde van Jericho) worden voor het eerst weer samen getoond. Tevens zijn er indrukwekkende drieluiken te bewonderen van de Leidse schilders Aertgen van Leyden en Cornelis Engebrechtsz. Bijzondere aandacht krijgen de gebrandschilderde ruitjes die rond 1500 in grote hoeveelheden werden geproduceerd. Verluchte manuscripten uit Leidse kloosters als getijdenboeken alsmede drie Leidse Koorboeken uit de zestiende eeuw complementeren de expositie.

Lucas van Leyden werd al vroeg als wonderkind erkend en was in heel Europa beroemd vanwege zijn grafisch werk. Zijn prenten met bijbelse en profane onderwerpen vielen op door hun ongekend verfijnde gravuretechniek en vertellende kwaliteit. Naastenliefde, losbandigheid, zedeloosheid en vrouwenlisten waren favoriete thema’s. Na 1520 ging Lucas zich meer richten op de schilderkunst en vervaardigde niet alleen altaarstukken maar ook schilderijen met alledaagse onderwerpen. Opvallend in zijn werk is de suggestie van onmetelijke ruimte.